Chippen en inenten

Door alle drukte rondom de feestdagen een beetje later dan gepland, maar hier dan toch een update. Afgelopen zondag mochten we onze kleine rode schat weer bezoeken. Wat wordt hij al groot! Zijn vachtje begint ook al behoorlijk lang te worden, en naast zijn broertjes en zusjes lijkt hij echt gigantisch ;-)

Inmiddels een week geleden, toen hij 6 weken oud was, heeft Robin een chip in zijn nekje gekregen en is hij bovendien voor de eerste keer ingeënt. Dus, mocht hij ooit verloren lopen dan kan een dierenarts altijd aan de hand van de code achterhalen waar hij thuishoort. Toch wel een fijne gedachte...

Nog één bezoekje te gaan en dan mogen we hem over anderhalve week mee naar huis nemen...spannend!

Nog drie weekjes...

...en dan mag je mee naar huis! Op 10 januari 2010 zo rond 10.00u zal Robin gedag moeten zeggen tegen zijn broertjes en zusjes en mag hij met ons mee. We kijken er al ontzettend naar uit, hoewel het ook wel erg spannend is. Het komt nu wel heel erg dichtbij...eindelijk. Maar, voor die tijd mogen we nog 2 keer op bezoek komen. Net als afgelopen zaterdag, samen met de opa en oma's ;-)

En wat groeit Robin hard zeg! Hij is de grootste van het stel, en ten opzichte van vorige week is er alweer zoveel veranderd. Hij speelt veel meer, is behoorlijk nieuwsgierig aan het worden en begint mensen al echt leuk te vinden. Enne, ondeugend is hij ook al een beetje. Hieronder maar weer een fotoverslagje. Een klein deel van de foto's dan, want we hebben er bijna 40 gemaakt...

Daar waren we dan.

Gisteren was het eindelijk zover, we mochten Robin gaan bekijken voor de eerste keer. Vanaf nu mogen we elke week een keer langskomen, dus dat is erg prettig.

Robin vond het allemaal wel prima om uit het nestje gehaald te worden. Hij heeft een paar keer een beetje geknord, maar verder was hij lekker rustig. We konden dus op ons gemak met hem knuffelen en hem bewonderen...en hoe kunnen we dat jullie beter laten doen dan met foto's.

Precies 4 weken oud waren ze gisteren, en daardoor ook nog best wel snel moe. Na een half uurtje bezoek kropen ze allemaal dicht bij elkaar om een beetje uit te rusten.

10 december is de dag...

...dat Robin zijn baasjes ontmoeten mag!

Dan is Robin 4 weken oud en zelfstandig genoeg om bezoek te kunnen ontvangen (hoewel we niet verwachten dat hij de deur voor ons komt opendoen). Mama McKenzie vindt het dan ook niet meer zo erg dat er vreemde mensen bij haar pupjes komen. Bovendien eten de pups dan al een paar dagen ander voedsel dan alleen moedermelk.

Echt spelen met Robin zal er dan nog niet inzitten, want tegen die tijd kan hij net een beetje rondkruipen. Behalve dat het natuurlijk ontzettend leuk is om Robin eindelijk in het echt te zien, is het ook goed voor de pups. Zo kunnen ze al een beetje aan het fenomeen 'mensen' wennen.

Tot die tijd zullen we het met de foto's moeten doen...

Goede stress

Stress slecht? Dat hoeft helemaal niet, tenminste als je het niet overdrijft. En dat werkt ook zo voor kleine puppies. De wereld is heel eng voor kleine puppies (met al die rare luidruchtige mensendingen), en dat zorgt natuurlijk voor heel veel stress. Daar verander je niks aan, maar het blijkt zo te zijn dat je de reactie op al die enge dingen minder heftig kunt maken, door ervoor te zorgen dat de pupjes al heel jong aan (lichte) stress worden blootgesteld

Toen Robin 3 dagen oud was, is onze fokker daarom met een zogenaamd biosensor-programma begonnen. Elke dag totdat ze 17 dagen oud zijn worden de pupjes dan tussen de teentjes gekieteld met een wattenstaafje, een paar seconden rechtop gehouden, dan weer op hun kop en op hun rugje en alsof dat nog niet genoeg is worden ze met hun buikje ook nog op een koud nat washandje gelegd.  Tja, het leventje van een labradoodle-pup gaat niet over rozen ;-)

En daarna mogen ze weer rustig bijkomen bij mama.

Mocht je nou meer willen weten over het principe achter dit biosensor-programma, dan is dit engelstalige artikel erg interessant.

En toen was je alweer 2.... daagjes dan.

Vandaag even een aantal berichtjes, zodat we een beetje up to date zijn. De fokker heeft ons tot nu toe heel goed op de hoogte gehouden van alles rondom de pups, dus er zijn al veel foto's. Na 2 dagen zagen Robin en zijn broertjes en zusjes er zo uit:

Voor de nieuwsgierigen, Robin is het prachtige rode pupje vooraan. En, mocht je willen weten hoe een volwassen labradoodle er ongeveer uitziet, kijk dan eens op de site van de fokker. Jessie James is de vader van dit nestje en McKenzie de moeder.

Welkom op de wereld

Inmiddels 13 dagen geleden, op 12 november 2009 belandde er een bericht in onze mailbox dat een grote verandering in ons leventje inluidde... onze labradoodle-pup was geboren! Nog blind en doof en beduusd van het hele gebeuren werd onze pup met zijn 5 broertjes en zusjes al vastgelegd op de gevoelige plaat.
 Deze bijzondere gebeurtenis was het wel waard om 's ochtends om 06.30u voor uit bed getrommeld te worden ;-)

Op dat moment dachten we nog dat je een meisje zou zijn en Emmy zou gaan heten, maar daar hadden we ons toch maar mooi in vergist ;-)

Je bent er al wel 12 dagen, maar alsnog welkom op de wereld Robin!