Lampje

Toen ik pas één dagje bij mijn baasjes was, gingen we in de auto naar een mevrouw in een witte jas. De dierenarts. Eerst vond ik het nog wel leuk, want ze knuffelde me en ik kreeg nog wat lekkers, maar toen ging ze naar mijn wondje van de operatie kijken. Daar heb ik zoveel last van, ik zou er het liefst de hele dag aan likken, zodat het niet zo jeukt. Maar, dat mocht ik niet meer van de dierenarts en daarom kreeg ik een rare lampenkap op mijn hoofd. Wat is dat een vervelend ding zeg! Nu kan ik niet meer krabben en loop ik overal tegenaan. Mijn baasjes moeten me zelfs een beetje helpen met eten! Ik heb uit alle macht geprobeerd het ding eraf te krijgen, maar het lukt niet. Mijn baasjes zeggen dat het maar voor een paar daagjes is, maar een paar dagen duren op deze manier wel heel erg lang...

Dat is wel even wennen, zeg!

Ik ben nu al drie dagen bij mijn baasjes thuis en het is toch best wel wennen. Vooral de eerste nacht vond ik niet leuk, want ik was helemaal alleen. Ik heb de longen uit mijn lijf geschreeuwd om mijn baasjes te roepen, maar ik denk dat ze me niet gehoord hebben. Gelukkig hoorden ze me de tweede nacht wel, en mocht ik even naar buiten. Ik moest toch wel nodig. Vannacht kwam mijn baasje zelf al naar beneden, dus ik denk dat ik ze niet meer hoef te roepen.

Overdag heb ik nog maar 2 ongelukjes gehad, omdat mijn baasjes niet snel genoeg waren. Maar als ik het buiten doe, dan worden mijn baasjes heel blij en krijg ik lekkere brokjes, dus ik probeer het zo goed mogelijk op te houden.

Slapen vind ik nog wel het fijnste. Als we dan naar buiten zijn geweest en ik even lekker met mijn baasjes heb kunnen spelen dan ga ik het liefst op het vloerkleed liggen om een dutje te doen. Soms komt een van mijn baasjes dan om me in de bench te leggen, maar dat vind ik nog niet altijd fijn. Zeker niet als het deurtje dan dichtgaat.

En, wat het allerfijnste is...op schoot liggen en dan slapen. Lekker warm bij mijn baasjes...*gaap*

Operatie geslaagd

Gisteren moest ik naar de dierenarts, om een beetje minder mannelijk gemaakt te worden. Ik heb er helemaal niks van gemerkt eigenlijk, want ik werd in slaap gebracht. Het vervelendste is nog wel dat ik nu een raar ding om mijn nek heb zitten. Volgens mij heeft de fokker dat gedaan, om ons een beetje voor de gek te houden, zodat we niet zoveel last hebben van de hechtingen die we van de dierenarts hebben gekregen. Ik krijg dat ding om mijn nek er niet af, wat ik ook probeer. Maar, mijn broertjes en zusjes hebben het ook, dus misschien moet ik er maar aan wennen.

Zondag mag ik met mijn baasjes mee naar huis, dus ik ga mijn koffer maar eens inpakken denk ik.

Let it snow!

Vandaag viel ik met mijn neus in de boter...of eigenlijk de sneeuw, want ik mocht samen met mijn baasjes eventjes buiten spelen toen ze op bezoek kwamen. Er lag behoorlijk veel van dat koude witte spul, dus ik moest steeds een beetje gek springen om ergens te komen.  Het was wel heel leuk, want er waren ook nog andere mensen, en zelfs een paar kindjes en mijn vriendje uit een ander nestje. Daar heb ik lekker mee kunnen stoeien.

Na tien minuutjes had ik het toch wel koud gekregen en toen hebben mijn baasjes me mee naar binnen genomen...zo kon ik op schoot een beetje opwarmen.

Nog een weekje wachten samen met mijn broertjes en zusjes en dan mogen we allemaal met onze baasjes mee naar huis. Ik vind het best wel spannend. Maar, eerst moet ik donderdag naar de dierenarts om geopereerd te worden. Dat is wel een beetje eng, maar ze zeggen dat ik er bijna geen last van zal hebben.