Dat is wel even wennen, zeg!

Ik ben nu al drie dagen bij mijn baasjes thuis en het is toch best wel wennen. Vooral de eerste nacht vond ik niet leuk, want ik was helemaal alleen. Ik heb de longen uit mijn lijf geschreeuwd om mijn baasjes te roepen, maar ik denk dat ze me niet gehoord hebben. Gelukkig hoorden ze me de tweede nacht wel, en mocht ik even naar buiten. Ik moest toch wel nodig. Vannacht kwam mijn baasje zelf al naar beneden, dus ik denk dat ik ze niet meer hoef te roepen.

Overdag heb ik nog maar 2 ongelukjes gehad, omdat mijn baasjes niet snel genoeg waren. Maar als ik het buiten doe, dan worden mijn baasjes heel blij en krijg ik lekkere brokjes, dus ik probeer het zo goed mogelijk op te houden.

Slapen vind ik nog wel het fijnste. Als we dan naar buiten zijn geweest en ik even lekker met mijn baasjes heb kunnen spelen dan ga ik het liefst op het vloerkleed liggen om een dutje te doen. Soms komt een van mijn baasjes dan om me in de bench te leggen, maar dat vind ik nog niet altijd fijn. Zeker niet als het deurtje dan dichtgaat.

En, wat het allerfijnste is...op schoot liggen en dan slapen. Lekker warm bij mijn baasjes...*gaap*